Ale wkoło jest wesoło... a czasem nie...

Odwożę Lulu do koleżanki, która mieszka w dzielnicy, gdzie układ ulic jest przedziwny, a ich nazwy jeszcze dziwniejsze. Sprawdziłam na planie miasta mniej więcej, jak tam trafić. Na miejscu okazało się, że jednak mniej niż więcej. Błądzimy autem po uliczkach zasypanych śniegiem. Pytam przechodzącą kobietkę:

- Przepraszam, gdzie jest ulica Słonecznikowa?

- Obawiam sie, że nie wiem... ale tam dalej jest ulica Rzepakowa, więc może gdzieś w pobliżu?

- Sądzi pani, że ułożyli rośliny oleiste obok? Może to jest klucz!

Pudło! Za Rzepakową była Kąkolowa, a potem Żytnia. Jeździmy. Szukamy. Pytamy. Nic.

- Będziemy jeździć tak do śmierci - zauważam z wrodzonym optymizmem.

- Wcześniej nam benzyny zabraknie - kwituje Lulu z wrodzonym realizmem.

- Masz rację córeczko. O, to już niedługo.

W tym momencie dostrzegam listonosza.

- Lulu, jesteśmy uratowane!

- A co? Spodziewasz się listu z planem?

- Kochana, listonosz ma plan w małym paluszku.

Gonię listonosza autem i radośnie krzyczę:

- Dzień dobry! Szukałam pana!

Widać, że jest nieco spłoszony, ale mężnie odpowiada:

- Dzień dobry...

- Pan wie, więc proszę mi powiedzieć, gdzie jest ulica Słonecznikowa?

- Jaki numer?

- Numer sobie sama znajdę. Proszę powiedzieć, gdzie jest ulica?

- Numer!

- 13.

- Aaa, Nowakowie! 

Wytłumaczył. Popiałam z zachwytu nad jego pamięcią. Podziękowałam. Pojechałyśmy.

Lulu zniesmaczona:

- Mamo, dlaczego tak zachwycałaś się jego pamięcią i orientacją i w ogóle!

- Bo to był mężczyzna. Pomógł nam. Mężczyzn trzeba chwalić, bo inaczej nie działają poprawnie.

- Tatę też tak traktujesz?

- No proszę cię! Tata jest bardzo inteligentny. On nie nabiera się na takie płaskie zagrania!

W myślach dodałam: Na tatę mam inne skuteczne sposoby;)