Ale wkoło jest wesoło... a czasem nie...

Kaj najwyraźniej mocno przeżywa niedawne urodziny, gdyż chodzi po domu i wyśpiewuje:

-  Kaju, gdzie jesteś, Kaju?

Miłość do ciebie mnie goni przez świat!

Kaju, gdzie jesteś, Kaju?

Ty jesteś młoda, ja już stary dziad!

Właśnie przegraliśmy jako Instytut ważny dla nas bój z Wydziałem. Wchodzę do pracowni kolegów i widząc ich minorowe nastroje, zagajam:

- Widzę, że flagi opuszczone do połowy masztu na znak żałoby?! 

Na co jeden z nich [a imię jego Erotoman-Gawędziarz]:

- Ale gdy ciebie widzimy, natychmiast się unoszą.

W pracy. Wracam do pokoju z pieśnią na ustach wkurzona na jednego ze studentów:

- „Kto ludziom chce pomagać,

na próżno traci czas,

bo rozum i rozwaga

niemodne, proszę was.”

Stojący pod drzwiami pokoju Slawus:

- Może trochę ciszej!

- Bo co? Bo niepedagogiczne?

- Bo śpiewać nie umiesz! 

- Moją ulubioną muzą jest Terpsychora - informuje nas Lulu.

- Chyba psychopatka - mruczy do mnie Kaj.

- Co mówiłeś? - pyta Lulu.

- Że moją ulubioną muzą jest mamka. 

Ale znaczy, że co? Czy On mi zarzuca osobowość dyssocjalną?

Po całodniowych zakupach siedzimy z siostrami i omawiamy efekty polowania.

- Ale wiecie, jestem trochę rozczarowana, kiedyś można było więcej fajnych rzeczy znaleźć - boleje Starsza Siostra.

- Kiedyś byłyśmy młodsze. Może trzeba szukać w okularach? - zgadzam się.

- Wy może powinniście! Ja jestem najmłodsza - niedelikatnie przypomina nam Młodsza Siostra.

- I najgłupsza - zgodnie stwierdzamy ze Starszą Siostrą. 

Kaj zajęty czymś pogonił kręcącą się przy nim Monę. Próbuję obrócić sytuację w żart:

- Wiesz tata starzeje się i dlatego staje się taki drażliwy.

Na co Mona:

- To ty niedługo też taka będziesz.

- Proszę?

- Przecież jesteś tylko trochę młodsza od taty.

****

Lulu pojada coś, więc apeluję:

- Zaraz będzie obiad, proszę się nie opychać. Lulu, co robisz?

- Opycham się?

- Co jadłaś?

- Wodę.

- Lulu, wody się nie je!

- Ups, a ja zjadłam.

Dzwonię do męża do pracy:

- Kaj...

- Tak, kochanie, ja ciebie też!

- Kaj, czy ty...

- Tak, najdroższa, zawsze!

- Kaj, ale czy ty dzisiaj...

- Tak, ukochana, najbardziej na świecie!

- Ale ty mnie wkurzasz!

- O, a tu nie mogę się zgodzić, bo ty mnie nie. 

Kaj sprząta po kolacji.

- Czy czegoś jeszcze sobie życzysz? - pyta.

- Nie, dziękuję! Jestem pełna.

Po chwili ja pytam męża:

- Chcesz herbatę?

- Nie.

- A ja sobie zrobię. 

- Przecież przed chwilą pytałem cię o to, a ty powiedziałaś, że jesteś pełna.

- Bo myślałam, że pytasz o jedzenie.

- Nie, ja pytałem o każdy aspekt twego jestestwa.

- A to kilka potrzeb jest jeszcze do zaspokojenia.

- Idę odpoczywać. Gdyby okazało się, że już śpię, kiedy przyjdziesz, to mnie zbudź. Spróbuję sprostać twym potrzebom.

- Ależ ty jesteś gotów zaspokajać me potrzeby, prawda?

- No wiesz... Mówiąc bez ogródek: wobec twoich potrzeb staję, że się tak wyrażę, „na baczność”.

Jedziemy autem. Przednia szyba zasypana śniegiem, nic nie widać.

- Kaj, przecież ty nie widzisz!

- Czego?

- Właśnie niczego!

Sypie strasznie. Kaj zatrzymuje się przed przejściem, przez które przechodzi dziewczyna z gołą głową. Dziewczę wlecze ogromną torbę, a w ręku trzyma kask motocyklowy.

- Dlaczego ona nie założy tego kasku? - zastanawiam się.

- Lepiej powiedz, czemu ona motor dźwiga w torbie? 

Rozmawiamy o Dniu Zakochańca.

- Najgorsze w tych całych Walentynkach jest to, że święto, które mówi o czystym uczuciu, poszło w taką komercję - boleję.

- Mamo, ale wszystkie święta mają dzisiaj mocno komercyjny charakter - Lulu próbuje odrzeć mnie z resztek złudzeń.

- Mam nadzieję, że jednak nie wszystkie.

- Chyba tylko Święto 3 Maja nie ma... bo co oni mogą wówczas sprzedawać? - zastanawia się Lulu - Konstytucję?

- Ty masz rację! - Kaj dostrzegł niezagospodarowaną niszę. - Możemy drukować i rozprowadzać konstytucję, mama będzie szyła biało-czerwone flagi, a Mona będzie biegała po mieście i okrzykami: "Witaj Maj, 3 Maj, u Polaków błogi raj" będzie naganiała nam klientów.